آب رخم هم به آب گریه زارم ببرد

دید دلم وقف عشق خانه بام آسمان

خانه فروشی بزد دل ز کنارم ببرد

گفتی خاقانیا آب رخت چون نماند

از مژه گوهر نثار کردم و اکنون به قدر

خاک در شهریار آب نثارم ببرد

پادشه بحر و بر خسرو اقلیم بخش