ملک تو را جهان به جهان صیت رفته بود

بر هفت عضو ملک نشان چون گذاشتی

از مه چهار هفته گذشت آن دو هفته ماه

زیر خسوف خاک نهان چون گذاشتی

این ملک را زمان به زمان چون گذاشتی

ما را چو دست سوخته می داشتی به عدل

در پای ظلم سوخته جان چون گذاشتی