بر هفت بام خانه مینا گریسته

ای گوهر از صفای تو دریا گریسته

بر ماهت آفتاب و ثریا گریسته

اجرام هفت خانه زرین به سوک تو

از رفتنت ز بیضه آفاق کوه قاف

بر نوپران بیضه عنقا گریسته

از حسرت کلاه تو دریای حامله