خیز تا ز آب دیده آب زنیم

نیلگون کن لباس ماتم را

گر به غربت سموم قهر اجل

خشک کرد آن، نهال پر نم را

روی این تربت معظم را

دوستانش نگر که نوحه گرند

دوستانش چه که دشمنان بترند