روی این تربت معظم را

گر به غربت سموم قهر اجل

خشک کرد آن، نهال پر نم را

خیز تا ز آب دیده آب زنیم

دوستانش نگر که نوحه گرند

دوستانش چه که دشمنان بترند

کو مهی که آفتاب چاکر اوست