سد خون پیش دو یاجوج بصر بربندیم

بس سبک پر مپر ای مرغ که می نامه بری

تا ز رخ پای تو را خرده زر بربندیم

چون سکندر پس ظلمات چه ماندیم کنون

خاک را جای عروسی است که دردانه در اوست

نونوش عقد عروسانه به بر بربندیم

بگذاریم زر چهره خاقانی را