تا ز رخ پای تو را خرده زر بربندیم

ناله مرغی است به پر نامه بر غصه ما

مرغ را نامه سربسته به پر بربندیم

بس سبک پر مپر ای مرغ که می نامه بری

چون سکندر پس ظلمات چه ماندیم کنون

سد خون پیش دو یاجوج بصر بربندیم

خاک را جای عروسی است که دردانه در اوست