صبر پران شده را مرغ به پر می نرسد

روز عمر است به شام آمده و من چو شفق

غرق خونم که شب غم به سحر می نرسد

ز آتش سینه مرا صبر چو سیماب پرید

کاشتم تخم امل برق اجل پاک بسوخت

کشتن تخم چه سود است چو بر می نرسد

ریژی از چاشنی کام به کامم نرسید