روز عمر است به شام آمده و من چو شفق

کز بلندی است به جائی که نظر می نرسد

سیل خونین که به ساق آمد و تا ناف رسید

به لب آمد چکنم بو که به سر می نرسد

غرق خونم که شب غم به سحر می نرسد

ز آتش سینه مرا صبر چو سیماب پرید

صبر پران شده را مرغ به پر می نرسد