کز بلندی است به جائی که نظر می نرسد

اجری کام ز دیوان مرادم نرسید

چون برانند عجب داری اگر می نرسد

چه عجب گر نرسد دست به فتراک مراد

سیل خونین که به ساق آمد و تا ناف رسید

به لب آمد چکنم بو که به سر می نرسد

روز عمر است به شام آمده و من چو شفق