به لب آمد چکنم بو که به سر می نرسد

چه عجب گر نرسد دست به فتراک مراد

کز بلندی است به جائی که نظر می نرسد

سیل خونین که به ساق آمد و تا ناف رسید

روز عمر است به شام آمده و من چو شفق

غرق خونم که شب غم به سحر می نرسد

ز آتش سینه مرا صبر چو سیماب پرید