سیل خونین که به ساق آمد و تا ناف رسید

چون برانند عجب داری اگر می نرسد

چه عجب گر نرسد دست به فتراک مراد

کز بلندی است به جائی که نظر می نرسد

به لب آمد چکنم بو که به سر می نرسد

روز عمر است به شام آمده و من چو شفق

غرق خونم که شب غم به سحر می نرسد