چون برانند عجب داری اگر می نرسد

دل پر درد تهی دو به دوائی نرسید

خود دوا بر سر این درد مگر می نرسد

اجری کام ز دیوان مرادم نرسید

چه عجب گر نرسد دست به فتراک مراد

کز بلندی است به جائی که نظر می نرسد

سیل خونین که به ساق آمد و تا ناف رسید