گوش پر زیبق و چشم آمده گر باد پدر

تا شریکان تو را بیش نبیند در راه

از جهان بی تو فروبسته نظر باد پدر

بی زبان لغت آرات به تازی و دری

چشمه نورمنا خاک چه ماوی گه توست

که فدای سر خاک تو پدر باد پدر

تا تو پالوده روان در جگر خاک شدی