چشمه نورمنا خاک چه ماوی گه توست

از جهان بی تو فروبسته نظر باد پدر

بی زبان لغت آرات به تازی و دری

گوش پر زیبق و چشم آمده گر باد پدر

که فدای سر خاک تو پدر باد پدر

تا تو پالوده روان در جگر خاک شدی

بر سر خاک تو آلوده جگر باد پدر