ای طالع نگون من ای کژ رو حرون

کاخر برونم آرد یک روز در وغا

در صد مصاف و معرکه گر کند گشته ام

روزی به یک صقال به جای آید این مضا

ای نحس بی سعادت و ای خوف بی رجا

خرچنگ آبی ای و خداوند تو قمر

آبی است، سوزش تن و جان از شما چرا؟