کاخر برونم آرد یک روز در وغا

گر بر سرم بگردد چون آسیا فلک

از جای خود نجنبم چون قطب آسیا

آن گوهری حسامم در دست روزگار

در صد مصاف و معرکه گر کند گشته ام

روزی به یک صقال به جای آید این مضا

ای طالع نگون من ای کژ رو حرون