روز و شب ولی و عدو دارد استوا

تا شد سحاب جودش با ظل و با مطر

آمد نبات مدحش در نشو و در نما

تا آفتاب رایش در خط استواست

تا شد شفای آز، عطاهای او، نیاز

بیماروار کرد ز نان خوردن احتما

فربه شده است مکرمت و ایمن از گزند