فربه شده است مکرمت و ایمن از گزند

روز و شب ولی و عدو دارد استوا

تا شد شفای آز، عطاهای او، نیاز

بیماروار کرد ز نان خوردن احتما

تا در بهار دولت او می کند چرا

ای کودکی که قدر تو کیوان پیر شد

بخت جوان چو دایه همی پرورد ترا