تا در بهار دولت او می کند چرا

تا شد شفای آز، عطاهای او، نیاز

بیماروار کرد ز نان خوردن احتما

فربه شده است مکرمت و ایمن از گزند

ای کودکی که قدر تو کیوان پیر شد

بخت جوان چو دایه همی پرورد ترا

پیران روزگار سپرها بیفکنند