که نزد عقل مرا رتبت و شرف به کجاست؟

شگفت نیست اگر شعر من نمی دانند

که طبع ایشان پست است و شعر من والاست

به چشم جد و حقیقت مرا نمی بینند؟

اگر چه چشمه خورشید روشن است و بلند

چگونه بیند آن کش دو چشم نابیناست؟

به هیچ وجه گناهی دگر نمی دانند