اگر به نیک و بد من میان ببندد خلق

ملامت تو چه سودم کند که طبع، سخاست

به بخل و جود کم و بیش کی شود روزی

خطا گرفتن بر من بدین طریق خطاست

جز آن نباشد بر من که از خدای قضاست

ز بس بلا که بدیدم چنان شدم به مثل

که گر سعادت بینم گمان برم که بلاست