که گر سعادت بینم گمان برم که بلاست

اگر به نیک و بد من میان ببندد خلق

جز آن نباشد بر من که از خدای قضاست

ز بس بلا که بدیدم چنان شدم به مثل

تو حال و قصه من دان که حال و قصه من

بسی شگفت تر از حال وامق و عذراست

اگرچه بر سرم آتش ببارد از گردون