اگرچه بر سرم آتش ببارد از گردون

که گر سعادت بینم گمان برم که بلاست

تو حال و قصه من دان که حال و قصه من

بسی شگفت تر از حال وامق و عذراست

ز حال خود نشوم، اعتقاد دارم راست

گهر بر آن کس پاشم که در خور گهر است

ثنا مر او را گویم که او سزای ثناست