اگر خلندم در دیده، نیست هیچ شگفت

چه چاره دانم کردن که چیره دستانند

روندگان سپهرند لنگشان خواهم

ز بهر آن که مرا رهبران زندانند

که تیر شب را بر قوس چرخ پیکانند

روا بود که از این اختران گله نکنم

که بی گمان همه فرمانبران یزدانند