به خوی و طبع ستوران ماده را مانند

روا بود که از این اختران گله نکنم

که بی گمان همه فرمانبران یزدانند

زاهل عصر چه خواهم که اهل عصر همه

مگر به رحمت ایشان فریفته نشوی

نکو نگر که همه اندک و فراوانند

مخواه تابش ایشان اگر همه مهرند