زاهل عصر چه خواهم که اهل عصر همه

که تیر شب را بر قوس چرخ پیکانند

روا بود که از این اختران گله نکنم

که بی گمان همه فرمانبران یزدانند

به خوی و طبع ستوران ماده را مانند

مگر به رحمت ایشان فریفته نشوی

نکو نگر که همه اندک و فراوانند