چو تیره شب را هم گونه غراب کنند

نقاب شرم چو لاله ز روی بردارند

چو ماه و مهر سر و روی در نقاب کنند

رخم ز چشمم هم چهره تذرو شود

تنم به تیغ قضا طعمه هزبر نهند

دلم به تیر عنا مسته عقاب کنند

گل مورد گشته است چشم من ز سهر