دلم به تیر عنا مسته عقاب کنند

رخم ز چشمم هم چهره تذرو شود

چو تیره شب را هم گونه غراب کنند

تنم به تیغ قضا طعمه هزبر نهند

گل مورد گشته است چشم من ز سهر

ز آتش دلم از گل همی گلاب کنند

به اشک، چشمم چون فانه کور میخ کشند