ز صبر و خواب چه بهره بود مرا که مرا

ز آتش دلم از گل همی گلاب کنند

به اشک، چشمم چون فانه کور میخ کشند

چو غنچه هیچم باشد که سیر خواب کنند؟

به درد و رنج، دل و مغز خون و آب کنند

من آن غریبم و بیکس که تا به روز سپید

ستارگان ز برای من اضطراب کنند