به درد و رنج، دل و مغز خون و آب کنند

به اشک، چشمم چون فانه کور میخ کشند

چو غنچه هیچم باشد که سیر خواب کنند؟

ز صبر و خواب چه بهره بود مرا که مرا

من آن غریبم و بیکس که تا به روز سپید

ستارگان ز برای من اضطراب کنند

بنالم ایرا بر من فلک همی کند آنک