تن مرا ز بلا آتشی برافروزند

به رنج در به دهان صدف لعاب کنند

یک آفتم را هر روز صد طریق نهند

یک اندهم را هر شب هزار باب کنند

دلم برآرند از بر، بر او کباب کنند

ز درد وصلت یاران من آن کنم به جزع

که جان پیران بر فرقت شباب کنند