که جان پیران بر فرقت شباب کنند

تن مرا ز بلا آتشی برافروزند

دلم برآرند از بر، بر او کباب کنند

ز درد وصلت یاران من آن کنم به جزع

همی گذارم هر شب چنان کسی کو را

ز بهر روز به شب وعده عقاب کنند

روان شوند به تک بچگان دیده من