ز بهر روز به شب وعده عقاب کنند

ز درد وصلت یاران من آن کنم به جزع

که جان پیران بر فرقت شباب کنند

همی گذارم هر شب چنان کسی کو را

روان شوند به تک بچگان دیده من

که زیر زانوی من خاک را خلاب کنند

طناب، تافته باشد بدان امید که باز