طناب، تافته باشد بدان امید که باز

ز بهر روز به شب وعده عقاب کنند

روان شوند به تک بچگان دیده من

که زیر زانوی من خاک را خلاب کنند

ز صبح خیمه شب را مگر طناب کنند

بر این حصار ز دیوانگی چنان شده ام

که اختران همه دیوم همی خطاب کنند