بر این حصار ز دیوانگی چنان شده ام

که زیر زانوی من خاک را خلاب کنند

طناب، تافته باشد بدان امید که باز

ز صبح خیمه شب را مگر طناب کنند

که اختران همه دیوم همی خطاب کنند

چو من به صورت دیوان شدم چرا جوشم

چو هر زمانم هم حمله شهاب کنند