چو خون دیده لبم را همی شراب کنند

چرا سوال کنم خلق را که در هر حال

جواب من همه ناکردن جواب کنند

شگفت نیست که بر من همی شراب خورند

به طبع طبعم چون نقره تابدار شده است

که هر زمانش در بوته تیزتاب کنند

روا بود که ز من دشمنان بیندیشند