چو آفتاب نهان شد، نهان شد از دیده

همی بریدم آن تیغ را به گام آور

وگر به تیزی گردد بریده چیز از تیغ

از او همی به درازی بریده گشت نظر

نیام او شب دیرنده تیره بود مگر

مخوف راهی کز سهم شور و فتنه آن

کشید دست نیارست کوهسار و کور