نیام او شب دیرنده تیره بود مگر

وگر به تیزی گردد بریده چیز از تیغ

از او همی به درازی بریده گشت نظر

چو آفتاب نهان شد، نهان شد از دیده

مخوف راهی کز سهم شور و فتنه آن

کشید دست نیارست کوهسار و کور

گه اخگر از جگر من چو خون دل گشته