گه اخگر از جگر من چو خون دل گشته

نیام او شب دیرنده تیره بود مگر

مخوف راهی کز سهم شور و فتنه آن

کشید دست نیارست کوهسار و کور

گهی ز خون دلم خون شده دل اخگر

گهی چو خاک، پراکنده، دل ز باد بلا

گهی چو پوست، ترنجیده دل ز آتش حر