روز از وصال هجر درآبم بود مقام

مردم در او نخفت و نحسبند در مسیل

این دیده گر به لولو رادست در جهان

با او چرا به خوابی باشد فلک بخیل؟

شب از فراق وصل در آتش کنم مقیل

چون مور و پشه ام به ضعیفی چرا کشد

گردون به سلسله در، پایم چو شیر و پیل؟