با او چرا به خوابی باشد فلک بخیل؟

چشمم مسیل بود ز اشکم شب دراز

مردم در او نخفت و نحسبند در مسیل

این دیده گر به لولو رادست در جهان

روز از وصال هجر درآبم بود مقام

شب از فراق وصل در آتش کنم مقیل

چون مور و پشه ام به ضعیفی چرا کشد