بندی است گران به دست و پایم در

از گریه سخت وناله زارم

زندان خدایگان که و من که

ناگه چه قضا نمود دیدارم؟!

شاید! که بس ابله و سبکبارم

محبوس چرا شدم نمی دانم

دانم که نه دزدم و نه عیارم