ناگه چه قضا نمود دیدارم؟!

هر نیمه شب آسمان ستوه آید

از گریه سخت وناله زارم

زندان خدایگان که و من که

بندی است گران به دست و پایم در

شاید! که بس ابله و سبکبارم

محبوس چرا شدم نمی دانم