چون رعد در جهان فتد آوازم

روی سفر نبینم و از دانش

گه در حجاز و گاه در اهوازم

ابرم که در و لولو بفشانم

از راستی چو تیر بود بیتم

دشمن کشم از آن چو بیندازم

زان شعر کایچ خامه نپردازد