از راستی چو تیر بود بیتم

گه در حجاز و گاه در اهوازم

ابرم که در و لولو بفشانم

چون رعد در جهان فتد آوازم

دشمن کشم از آن چو بیندازم

زان شعر کایچ خامه نپردازد

کان را به یک نشست نپردازم