دانم که کس نگردد از بیم گرد من

مر سینه را سپر کنم و پشت را کمان؟

زیرا که سخت گشته ست از رنج انده این

چونان که چفته گشته ست از بار محنت آن

زین گونه شیرمردی من چون شود عیان؟!

جانم ز رنج و محنتشان در شکنجه است

یارب ز رنج و محنت بازم رهان به جان