ز آهنش ضمیران دمد از خار ارغوان

ای آن جوان که چون تو ندیده است چرخ پیر

یار است رای پیر ترا دولت جوان

هر کو فسون مهر تو بر خویشتن دمد

باجوش حشمت تو چه صحرا چه کوهسار

با زخم هیبت تو چه سندان چه پرنیان

دارد سپهر خوانده مهر ترا به ناز