بالای رتبت تو گذشته ز هر فلک

با زخم هیبت تو چه سندان چه پرنیان

دارد سپهر خوانده مهر ترا به ناز

ندهد زمانه رانده کین ترا امان

پهنای بسطت تو رسیده به هر مکان

یک پایه دولت تو نگشته است هیچ چرخ

یکروزه بخشش تو ندیده است هیچ کان