آکنده دل چو نار ز تیمار و هر دو رخ

با رنگ زعفران شد و با ضعف خیزران

اندر تنم ز سرما بفسرد خون تن

بگداخت بازم آتش دل مغز استخوان

گشته چو نار کفته ز اشک چو ناردان

تا مر مرا دو حلقه بنده است بر دو پای

هست این دو دیده گویی از خون دو ناودان